Bart Kienhuis
Pushing to the limit: how to teach a billion transistor chip a new trick
Toekomstige applicaties die opereren op datastromen, bijvoorbeeld in multimedia, slimme camera’s en bioinformatica, maar ook de klassieke digitale signaalbewerking, zoals in radioastronomie (het LOFAR-project), vereisen steeds meer rekenkracht in een embedded omgeving. De datastromen in deze applicaties bevatten per seconde een miljoen tot een miljard samples en per sample zijn al gauw 1.000 tot 10.000 operaties nodig. Om deze rekenkracht te leveren, worden heterogene multiprocessor architecturen ontwikkeld door bedrijven en researchinstellingen. Dit soort architecturen wordt gebouwd uit een mix van verschillende microprocessoren, geheugens en speciale hardware blokken (IP Cores), die met elkaar kunnen communiceren via programmeerbare netwerken. Heterogene architecturen kunnen nu al gebouwd worden met behulp van field programmable gate arrays (FPGAs): een nieuwe, flexibele IC-techniek, die het mogelijk maakt hardware te programmeren als software. Deze FPGAs bevatten tegenwoordig al meer dan 1 miljard transistoren.
Het is de opgave voor researchgroepen als van de Universiteit Leiden om slimme ICT-oplossingen te ontwikkelen om die 1 miljard transistoren te programmeren. Programmeren betekent het schrijven van verschillende programma’s in C-code voor de micoprocessoren en het genereren van VHDL-code voor de verschillende hardware blokken; dit alles vanuit één enkele applicatiebeschrijving, a hell of a job. In zijn presentatie licht Bart Kienhuis het probleem van het programmeren van heterogene architecturen toe en presenteert hij nieuwe ICT-methodieken en -oplossingen die zijn ontwikkeld aan de Universiteit van Leiden, gebaseerd op de laatste stand van de techniek in de informatica. Door slim gebruik te maken van ICT zal het mogelijk worden om snel en efficiënt op datastroom gebaseerde applicaties af te beelden op nieuwe heterogene multiprocessor architecturen.
CV
Dr. ir. Bart Kienhuis studeerde af in de elektrotechniek aan de Technische Universiteit Delft in 1994. Hij promoveerde aan de TU Delft in 1999 in vakgebied netwerken en systemen. Zijn onderzoek vond plaats op het Philips Natlab, waar hij een ontwerp methodiek onwikkelde voor programmeerbare video architecturen voor high-end TV sets. Van 1999 tot 2000 was hij een Postdoctoraal onderzoeker in Berkeley in de groep van Prof. Edward Lee, waar hij werkte aan het Ptolemy project. Terug in Nederland in 2001, werd hij op het LIACS assistent professor in de Computer Systems groep van Prof. Ed Deprettere, met als focus embedded systemen.
|